Het is 2011 en 22.30 uur in het zuiden van Argentinië. Het zonlicht wint het nog steeds van de duisternis. De kleine restaurants beginnen nu pas vol te lopen, aan tafel wordt de wijn ingeschonken en van buiten hoor je de mensen lachen. Inmiddels ben ik getraind om letterlijk en figuurlijk alleen over de drempel heen te stappen echter vandaag ontbreekt het me aan wat moed. Na wat getreuzel op straat bedenk ik me dat een avond niet eten geen kwaad kan. Een signaal van mijn buik na een drie daagse zware en koude tocht over een gletsjer geeft me echter een duwtje in de rug.


Met lichte tegenzin 
Ik zucht en met lichte tegenzin duw ik bij een willekeurig restaurant de klink naar beneden en stap naar binnen. Dat trekt de aandacht door het geluid van de ijzeren windvanger die met de deur is verbonden en ik word opgevangen door een aardige mevrouw die vraagt: Sola una? Ik knik bevestigend en loop achter haar aan. Moe strijk ik neer op het schapenvacht waarmee het houten bankje is bekleed en neem de geur van de openhaard, die wordt opgestookt door de man des huize, op. Als onze ogen elkaar kruissen begroet hij me door zijn hoed iets op te tillen en zwijgend te knikken waarop ik mijn denkbeeldige hoed ook optil en terug knik. We glimlachen allebei in stilte. Zoekend naar een positie op het bankje waarin hij het minst wiebelt en kraakt bekijk ik de kaart. Veel tijd is me echter niet gegund want 10 seconde later legt de vrouw haar hand op mijn schouder, vult het lege glas met water en vraagt wat ik wil drinken én wil eten alsof ik een dagelijkse klant ben en het menu van buiten ken. Omdat ik zelf niet zo snel een keuze kan maken en de handgeschreven menukaart met moeite kan lezen zeg ik in mijn beste Spaans dat ik haar lievelingsgerecht wil eten met een glas rode wijn.

Alleen ben je zelden

Met een glimlach verdwijnt de vrouw in de keuken en al starend in het vuur bedenk ik me dat de tegenstrijdigheid groot is als je alleen reist. Het is namelijk onvoorstelbaar hoeveel aanspraak je hebt, hoe snel je wordt uitgenodigd om mee te eten en in welk record tempo plannen worden gemaakt waar je -voordat je het weet- onderdeel van uit maakt. Omgeven door veel mensen ben je dus maar zelden alleen. Echter het verschil tussen alleen zijn en je alleen voelen is groot. Alleen ben je zelden, alleen voelen des te vaker. Alleen voelen heeft dus maar weinig te maken met de lijflijke aanwezigheid van iemand. In pogingen dit gevoel te verklaren wordt vaak gesproken over ‘verbinding’. Wat het pas echt interessant maakt is of je aan dit woord zelf betekenis kunt geven.

De sociale checklist 

Voordat je het weet is er alweer een gesprek met je aangeknoopt. Een gesprek die ik niet altijd voer met hetzelfde energie level. Ik moet eerlijk bekennen dat de gesprekjes met de gebruikelijke zeven standaard vragen (waar kom je vandaan, welke plaatsen/landen heb je al bezocht, hoe lang ben je al onderweg, wat ga je nog doen, hoe lang heb je nog te gaan, wat doe je voor werk en hoe oud ben je) de nodige energie kosten. Daarnaast versterkt deze goedbedoelde sociale checklist mijn gevoel van ´alleen voelen´ terwijl de keerzijde juist heel mooi is. Vaak worden deze vragen namelijk gebruikt om in contact te komen met elkaar wat voorwaardelijk is voor elke vorm van verbinding.

Dus gedij ik rustig in de gesprekjes mee, merk ik op dat veel mensen vooral zelf hun verhaal willen vertellen waardoor ik vast hou aan een oude gezegde dat ‘een mens pas luisteren kan als hij zich realiseert dat een mens is uitgerust om 2 keer zoveel te horen dan te praten’. Terwijl er veel wordt gepraat wordt er weinig gezegd dus luister ik zoekend naar de betekenis achter de verhalen waardoor er tientallen vragen als vallende sterrren door mijn hoofd schieten:

  1. Als je vertelt waar jij je geld aan spendeert tijdens deze reis, wil ik eigenlijk graag weten welke ervaring niet in waarde is uit te drukken.
  2. Als je vertelt hoe oud je bent, wil ik eigenlijk graag weten of je het aandurft ongeacht je leeftijd om te leven omwille van je dromen.
  3. Ik hoef je stoere verhalen niet te horen. Wat ik wil weten is of de verraderlijkheden en beproevingen van het leven je juist ontvankelijk hebben gemaakt.
  4. Als je vertelt waar jij je aan stoort tijdens deze reis, wil ik eigenlijk weten wat jou aandeel is in de beperkingen die je ervaart.
  5. Als je vertelt wat het mooiste moment is tijdens je reis, wil ik eigenlijk graag weten of je in staat bent schoonheid te zien ook al is niet elke dag even mooi.
  6. Als je vertelt hoeveel dagen, weken, maanden of jaren je aan het reizen bent, wil ik eigenlijk graag weten wat tijd voor jouw betekent als je niet veel tijd meer zou hebben.
  7. Het gaat mij er niet om waar, wat en met wie je hebt gestudeerd. Ik zou graag willen weten welke wijsheid je door het leven is toegereikt.

Een zeldzame tijd  

Ondertussen brengt de mevrouw met een brede glimlach en ogen die stralen van trots een stoofpotje met mals lamsvlees, zoete aardappel, erwten, ui en wortel. Op hetzelfde moment gebaren twee vrouwen en een één man naar de lege vierde plaats aan hun tafel. Ik bedank ze met een glimlach en met mijn hand gebaar ik dat ik blijf zitten, terwijl ik ondertussen een slokje van mijn wijn neem.

Hoewel ik het soms mis ben ik niet op zoek naar verbinding met een ander. Zoeken naar verbinding met een ander gebeurd maar al te vaak vanuit angst niet alleen te willen (of kunnen) zijn met jezelf. Dankbaar pluk ik de vruchten van de vele deurklinken die ik alleen naar beneden heb geduwd. Leuk of fijn? Nee, niet altijd. Maar het heeft me geleerd dat alleen zijn een zeldzame tijd is om een hechte vriendschap te ontwikkelen met jezelf, waardoor alleen… nooit meer alleen hoeft te zijn.

Salut.

 

*******************

||  GOUDEN REISTIP ||

Een tip voor de bergbeklimmers onder ons. Deze gletsjertocht heb ik gemaakt met twee Argentijnse jongens nabij Fritz Roy die daar woonde. Het voordeel van alleen reizen is dat je, naast mede reizigers, ook veel aanspraak van lokale mensen hebt 🙂 Ik kan je dus helaas geen organisatie naam geven van mensen die deze tocht verzorgen. Ik ben wel een paar zaken binnengelopen uit nieuwsgierigheid en kwam erachter dat vele hele goede spullen hadden daar waar ik nog overwoog om bijvoorbeeld mijn eigen stijgijzers mee te nemen vanuit NL naar Patagonia. Niet doen. Je kunt daar goed materiaal huren! 

 

Close

Pin It on Pinterest

Deel deze post!