Ken je dat gevoel? Je ontmoet iemand en vindt het een echte Floor maar ze blijkt Patricia te heten. Je denkt dat iemand VVD stemmer is maar blijkt op GroenLinks te stemmen. Je verwacht dat iemand op hockey zit maar hij doet aan Crossfit. En zo kan ik nog wel even door gaan. Vooroordelen. Het is een raar verschijnsel maar we kunnen er een hoop van leren.

Ik heb niks met China

Dat ‘vooroordelen gevoel’ kun je ook met landen hebben. Iemand vroeg me eens: Su-Anne, noem eens een land die niet hoog op je lijstje staat? Hoewel ik dat soort vragen lastig vind kwam ik toch met een antwoord. “China”, zei ik na een korte overweging om de vraag wel of niet te beantwoorden. Ik weet niet precies waarom, maar waarschijnlijk gevoed door mijn vooroordelen over de Chinezen die ik vaak in grote groepen voorbij zie trekken tijdens mijn reizen of tegenkom op de grachten in Amsterdam. Gevolg: Ik besloot vorig jaar heel eigenwijs een ticket naar China te boeken. Tja…. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel dat ik mijn eigen vooroordelen ga geloven.

Is China leuk?

En ja hoor, je raadt het al… China was GEWELDIG! Steker nog; misschien was het wel een van de meest gastvrije landen waar ik ben geweest. Overal schoten mensen me te hulp, met hun smartphones werden conversaties gestart, in treinen werd er goed op me gelet (want ik zou maar eens gevaar kunnen lopen of vergeten uit te stappen), het land is uitstekend georganiseerd en de hightlights zijn adembenemend mooi.

Een wijze les uit China

Hoe kon ik me zó vergissen. Vooroordelen. Neem ze niet meteen als waarheid aan. Je doet er namelijk vaak iets of iemand mee te kort.

Close

Pin It on Pinterest

Deel deze post!