Tja… Ik had het niet verwacht maar tijdens carnaval werd ik geïnspireerd voor een artikel. Het thema van een carnavalsoptocht was ‘ergens aan vastzitten’. Dat gevoel heeft vaak een negatieve toon maar in Brabant zag ik de positieve kant ervan in. Dank je wel Kaatsheuvel! 

Ge zit ‘r aon vaast

Het is zondagmiddag en ik ben op weg naar Brabant voor de verjaardag van mijn vader. In onze familie app laat ik weten dat ik er over een uur ben waarop mijn zus reageert dat zij een uur later is omdat ze nog even met haar dochter Lilly naar de carnavalsoptocht wilt gaan kijken. Ik veer op in de auto en herinneringen van vroeger schieten door mijn hoofd. Playback shows, verkleden, confetti rolletjes, ‘zak eens effe door’, gekke dansjes en mijn eerste alcoholische drankje: safari d’jus 🙂

Ben je er klaar voor?
De laatste keer dat de woorden carnaval en Su-Anne in één zin samen vielen is een dikke 20 jaar geleden. Tijd om dat te veranderen. Snel bel ik m’n zus op en vraag of ik met hen mee mag. Omdat dat het laatste is wat ze verwacht, begint ze hard te lachen en uit volle borst carnavals liedjes te zingen en eindigt met de vraag “Weet je het zeker?” Vertwijfeld zeg ik “natuurlijk” en één uur later sta ik in Turfstekerslaand doorgaans ook wel Kaatsheuvel genoemd 😉  Volledig ‘underdressed’ dat wel. Op mijn hakken en in mijn zondagsjurkje val ik volledig uit de toon. 

Al snel bedenk ik me “wat doe ik hier” tot ik mijn (negatieve) verbazing probeer om te zetten in (positieve) verwondering. En verhip dat helpt. Ineens zie ik mensen die heel veel plezier hebben, zie ik een gemeenschap samen komen waar men elkaar kent en een groep mensen die iets gezamenlijke met elkaar delen. Een glimlach verschijnt rond mijn mond, ik grijp mijn zus, zwager en nichtje beet, beweeg mijn heupen van links naar rechts en zing de liedjes met hen mee. Het is net als fietsen: Sommige melodieën verleer je nooit. 

Overal zit een wijsheid in verstopt

Een paar optochtwagens verder valt mijn oog op de slogans die op elke wagen staat. ’Ge zit ‘r aon vaast’. Ik ben niet zo goed in het Brabants dialect maar ’je zit er aan vast’ is niet lastig te ontrafelen. Een oud stel komt voorbij met versierde scootmobielen met daarbij de slogan ‘we zitten al heel lang aan elkaar vast’, jonge ouders met kinderen ‘we zitten er aan vast’, ouders met mario game spellen ‘ze zitten er aan vast’… En ga zo maar even door. Ik kijk m’n zus aan en zeg: “Met welke emotie zouden mensen deze zin eigenlijk interpreteren?” 

Mijn zus kijkt me lachend aan en roept over de muziek heen: “Ik weet niet of ze er zo filosofisch over nagedacht hebben zus” terwijl ze een bemoedigende arm om m’n schouder slaat. Toch kan ik het niet laten om er verder over na te denken. In deze carnavalsoptocht zit een wijze les verstopt. Ergens aan vast zitten heeft namelijk twee kanten. Soms willen we heel graag ergens aan vast zitten, verlangen we er naar en doen we ons uiterste best ervoor om het te verkrijgen (gezondheid, financiële situatie, een relatie, vast contract) maar tegen de tijd dat we het lang en breed hebben lijkt het alsof we het moeilijk kunnen waarderen, nemen we het voor lief, willen we meer of lijkt het gras groener aan de overkant. Ergens aan vastzitten klinkt op dat moment dan vaak negatief en onbevredigend. Als het je lukt om terug te gaan naar  het verlangen van destijds, kun je er misschien wel (weer) net zo’n groot feest van maken als de Brabanders die ik zondag zag. Heddem deur? Zo niet dan filosoferen we er in 2018 verder over. Voor nu: Alaaf! Houdoe en bedankt hè:-) 

Close

Pin It on Pinterest

Deel deze post!